Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020

36. Έθνη και Πολιτείες στη μετά των ιών εποχή


Το έθνος είναι μια μεγάλη αλληλεγγύη, αποτελούμενη από το αίσθημα των θυσιών που έχουν γίνει κι εκείνων που είναι διατεθειμένοι να κάνουν ακόμα όσοι ανήκουν σ’ αυτή την κοινότητα.
Προϋποθέτει κάποιο παρελθόν, αλλά συνοψίζεται και στο παρόν χάρη σ’ ένα χειροπιαστό γεγονός: τη συγκατάθεση, την καθαρά εκφρασμένη επιθυμία συνέχισης της κοινής ζωής. Η ύπαρξη ενός έθνους είναι ένα καθημερινό δημοψήφισμα…Ερνέστ Ρενάν 11 Μαρτίου 1882


Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία στον δρόμο στο ταξίδι της συνείδησης.
 Τη λέξη Έθνος τη συναντούμε στα Ομηρικά Έπη με την ομηρική σημασία σύμφωνα με το πνεύμα, το zeitgeist της εποχής που εκφωνήθηκαν τραγουδήθηκαν και γράφησαν.
 Ο Ηρόδοτος, μας μιλά για το Αττικό έθνος, το Δωρικό, το Μακεδνό έθνος, ξεφυλλίζοντας τις ιστορίες των φύλων και των φύλλων.
"Ο Ελληνισμός, ένας κόσμος που στις φλέβες του κυλά το ίδιο αίμα και που μιλά την ίδια γλώσσα κι έχει κοινά τα λατρευτικά κέντρα των θεών και θυσίες και συνήθειες ίδιες κι απαράλλαχτες — η προδοσία όλων αυτών θα ήταν αίσχος για τους Αθηναίους" συνεχίζει να ιστορεί ο Ηρόδοτος στις Ιστορίες του.
Όμως, αν η έρευνα Τριανταφυλλίδη για το DNA αποδεικνύει τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, η επικρατούσα θρησκεία, η χριστιανική σήμερα το αναιρεί, αφού αντικατέστησε την κυρίαρχη θρησκεία και κατέστρεψε το ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΝ των Ελλήνων.
 Ο Ισοκράτης μας μιλά για αυτόχθονο λαό, όμως ο Θουκυδίδης κρατά αποστάσεις και ορίζει το ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ενωμένο από διάφορα φύλα, τον Τρωικό Πόλεμο από κοινού να πραγματοποιεί.
Στη διάρκεια  της ποσειδώνιας εποχής των Ιχθύων, οι πολυεθνικές αυτοκρατορίες ουσιαστικά κυβερνούν με τον χριστιανισμό στην εξουσία, ως πιο αποτελεσματικό για το λόγο αυτό.
"οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην"(Προς Γαλάτας 3,28). Το βασικό σλόγκαν της παγκοσμιοποίησης του χριστιανισμού που ευθύνεται κατά πολύ για το χάλι αυτό, το σημερινό.
Αρκεί να είσαι χριστιανός και να πιστεύεις στο Χριστό. Για τον χριστιανισμό δεν έχει καμία σημασία η καταγωγή, αρκεί το θρήσκευμα παραμένει χριστιανικό και χωρίς τον μουσουλμανικό ανταγωνισμό. Αμφότεροι έχουν ρημάξει τον πλανήτη με τους θρησκευτικούς πολέμους που έχουν κάνει για να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο σε οξύμωρο σχήμα αντινοϊκό. Και να σκεφτεί κανείς υπάρχουν χριστιανοί εθνικιστές χωρίς μυαλό. Φυσικά έχουμε και κομμουνιστές ιερείς σε σχήμα αντιφατικό.
Ο χριστιανισμός χρησιμοποιεί απροκάλυπτα τον θεό, τον εμπορεύεται για να στεριώσει μία εξουσία χωρίς αυτόν στον σκοταδισμό και όταν θυμάται το έθνος και την πατρίδα, το κάνει με δόλιο σκοπό, επειδή ζει παρασιτικά σε αυτό.
 Από τον διαφωτισμό και μετά, επειδή άρχισε να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, αναγκάστηκε να μοιραστεί την εξουσία με τη μασονία. Αναγκάστηκε να δεχθεί και το σύνταγμα και με τα κόμματα θα συγκυβερνήσει.
Η έννοια του έθνους αναδύεται μέσα από τις επαναστάσεις του 18ου αιώνα, την Αμερικανική, τη Γαλλική και την Ελληνική.  Από αυτές, πρωτίστως η Ελληνική, ήταν Εθνική Επανάσταση και το αίτημα της Αναγέννησης του έθνους. Η κυρίαρχη τάξη των πραγμάτων τότε δεν το επέτρεψε  να ολοκληρωθεί και έτσι το έθνος συγκατοίκησε με το κράτος της βίας και της νοθείας που πάντα καραδοκεί.
Η ίδρυση της θεοσοφικής εταιρείας, είχε ως αποτέλεσμα τους δύο παγκόσμιους πολέμους με σκοπό των φύλων και φυλών, την αναδιανομή και τη μπολσεβίκικη επανάσταση,  με σκοπό την χειραγώγηση των σλάβων τον έλεγχο, τον διασκορπισμό και τη φυγή.
Η ανάδειξη του κόμματος ως "ύψιστο Θεό" το πλήθος των αριστερών κάνει να παραληρεί.

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2020

35. Πολίτες και Δημοκρατία


Πάμε για άλλες πολιτείες  όμορφες  δίκαιες αστραφτερές
 Η λέξη πολίτης προϋποθέτει την ύπαρξη μιας πόλης και οργανωμένης πολιτισμικής κοινωνίας, μιας πολιτείας και ίσως να ακολουθεί το τροφοσυλλεκτικό στάδιο της λεμουριανής υποπεριόδου.
Απαντάται και στα Ομηρικά Έπη, ως κύριο όνομα ενός συντρόφου του Οδυσσέα.(κ 224-225), όπου ο Οδυσσέας  αποκαλεί τον Πολίτη «κήδιστον ετάρων» και «κεδνότατον» (δηλαδή τον πιο αγαπητό του φίλο).
Αξιοσημείωτη αναφορά βρίσκουμε και στην Ελληνική Μυθολογία με την ονοματοδοσία της πόλης των Αθηνών από την Αθήνα στο διαγωνισμό με τον Ποσειδώνα. 
Ο φιδάνθρωπος Κέκρωψ, η Κεκροπία αλλά και η αναφορά  σε φίδια και δράκους γίγαντες και κύκλωπες στην Αιγηίδα  αποδεικνύει την επίδραση των Λεμουρίων όντων στη Μεσόγειο κατά τη διάρκεια της Λεμουριανής Εποχής.
Η επιλογή των Αθηναίων με τη βοήθεια της ψήφου των γυναικών, να προτιμήσουν ως πολιούχο θεά την Αθηνά-Σόφια καταμαρτυρεί και την επιλογή των Ατλαντικών Πελασγικών φύλων για μία πόλη, Πολιτεία πιο Δημοκρατική με κορύφωση τον Κλεισθένη και τον Περικλή.
 Με επίκεντρο τον Ειρηνικό ωκεανό και την Ανατολή σε σκοτεινή εποχή, η αυτοκρατορία της Μου,  η Λεμουρία βασιλεύει κατά τη Λεμουριανή εποχή των 75 εκατομμυρίων χρόνων μετά την εξαφάνιση των δεινοσαύρων.
Στην αυτοκρατορία αυτή δεν έχουμε έθνη ως πρωτογενείς πυρήνες εθνικής συνείδησης, μόνο φυλές και είδη.  Είναι μία αυτοκρατορία πολυφυλετική. Πολύ αργότερα θα την συναντήσουμε να μοιάζει στο μοντέλο αυτό, με τη Περσική αυτοκρατορία και τη Μηδική κατά πολύ καθώς και τη Βαβυλωνιακή.
Αυτό ήταν και το μεγάλο κατόρθωμα του Αλέξανδρου σε ημίθεο Άθλο γαλουχημένος με την αριστοτέλεια πολιτική αγωγή.
Σταμάτησε την επέλαση της Λεμουριανής αυτοκρατορίας και έσωσε τον Δυτικό πολιτισμό από τον αφανισμό.
 Η Ατλαντίδα είναι ένα   δυτικό σύστημα διακυβέρνησης πολυφυλετικό και πολυεθνικό με επίκεντρο τον Ατλαντικό ωκεανό και κυρίαρχο τον Ποσειδώνα για μία εποχή δύο εκατομμυρίων περίπου ετών και την ανάδειξη του Homo sapiens sapiens  ως κυβερνήτη ικανό.
Mετά τη βύθιση και του τελευταίου τμήματος της Ατλαντίδος, οι φυλές και τα έθνη διασκορπίστηκαν στη μεγάλη μητέρα Γαία  ξεκινώντας το ταξίδι της συνείδησης σε καινούργιες περιπέτειες.
Την εποχή του Ταύρου, οι Μινωίτες κοσμοκράτορες συνδυάζουν τα σύμφωνα της Λεμουρίας με τα φωνήεντα της Ατλαντίδας και δημιουργούν τον λαβύρινθο    της νέας επικοινωνίας.
 Ο Θησέας εξέρχεται από αυτόν και βάζει τα θεμέλια της Αθηναϊκής Πολιτείας.  Και οι πολίτες της, ο Πλάτων από τη μεταφυσική πλευρά και ο Αριστοτέλης από την ορθολογιστική θα αναρωτηθούν αγωνιωδώς για την εύρυθμη λειτουργία της και τη διακυβέρνηση της.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2020

34. Cocooning και μένουμε σπίτι


Cocooning, το κουκούλι και  η φυσαλίδα της ενέργειας.
Τι κάνουν τα κουκούλια όταν μένουν σπίτι
Το cocooning είναι μία κατάσταση κουκουλιού. Κουκούλι, κάψουλα, έχουν όλοι οι οργανισμοί συνείδησης και τα έμβια όντα. Κουκούλι έχει και ο άνθρωπος,  είναι ο ζωτικός του χώρος, η αύρα του, γύρω από το φυσικό του σώμα, αν ανοίξει τα χέρια του πάνω, δεξιά και αριστερά. 
Μέσα σε αυτό το κουκούλι του ανθρώπου κυκλοφορούν οι  απόρροιες σε κβαντωμένα πολωμένα ρινίσματα ενέργειας. Όταν ο άνθρωπος είναι ήρεμος και νηφάλιος, οι απόρροιες αυτές είναι ήρεμες τακτοποιημένες και συντονισμένες συγχρονισμένες με τις εξωτερικές, του σύμπαντος.
 Όταν επικρατεί  αναταραχή σε αυτές τις απόρροιες και μέσα στο κουκούλι ο άνθρωπος, όχι μόνο είναι νευρικός αλλοπρόσαλλος και αντιφατικός αλλά, είναι και ευάλωτος σε οποιαδήποτε εξωτερική επίθεση από ξένο παράγοντα.
Κοντά στην καρδιά (του Απόλλωνα) και πίσω στην πλάτη βρίσκεται το σημείο αντίληψης του ανθρώπου, το οποίο μπορεί να μετακινηθεί κάθετα, μέσα ή έξω από το κουκούλι και οριζόντια σε περιστροφή περιφορά.  Είναι σαν τη βελόνα ενός ραδιοφώνου και όταν βρίσκεται σε ένα σημείο, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται και ακούει αυτόν τον συγκεκριμένο σταθμό μόνο.
 Οι απλοϊκοί άνθρωποι, οι φανατικοί, δεν έχουν μεγάλη ποικιλία σταθμών, ένα δύο το πολύ σταθμούς και με το ζόρι αντιλαμβάνονται και αυτούς.  Οι πιο εξελιγμένοι άνθρωποι εξελίσσουν την συνείδηση μετακινώντας το σημείο τις αντίληψης τους και αντιλαμβάνονται πιο πολλούς σταθμούς.
 Όταν το μετακινούν οριζοντίως στην επιφάνεια καλύπτουν όλο το εύρος του Γνωστού της Λογικής,  ήτοι επιστήμη φιλοσοφία μαθηματικά .